Saturday, December 16, 2017

॥॥ বালি- শিলগুটিৰ সাধু ॥॥

কলেজৰ শ্ৰেণীকোঠাটোলে প্ৰফেচাৰ সোমাই আহিল, হাতত এটা ডাঙৰ মোনা। তেও ধীৰে সুস্থিৰে এটা এটাকৈ মোনাৰ পৰা অদ্ভূত বস্তু কিছুমান উলিয়াই টেবুলৰ ওপৰত ৰাখিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। প্ৰথমতে উলিয়ালে এটা ডাঙৰ আইনাৰ বৈয়াম। তাৰ পাছত কিছুমান ডাঙৰ ডাঙৰ শিলগুটিত উলিয়াই তেও বৈয়ামটোত ভৰাবলৈ লাগিল। শিলগুটি আৰু নোজোৰা হোৱাত তেও ছাত্ৰসকলক সুধিলে

- বৈয়ামটো ভৰ্তি হ’লনে?

- হ’ল চাৰ।

এইবাৰ তেও আৰু কিছুমান সৰু সৰু শিলগুটি বৈয়ামটোত ভৰাবলৈ লাগিল। ডাঙৰ শিলগুটিবোৰৰ মাজে মাজে আৰু বহুত সৰু শিলগুটি সোমাল। তেও বৈয়ামটো জোকাৰি জোকাৰি যিমান পাৰে সৰু শিলগুটি সুমুৱালে।

-এইবাৰ হ’ল নে?

- ভৰ্তি হৈ গ’ল চাৰ।

ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকলক অলপ ৰবলৈ কৈ তেও এইবাৰ মোনাৰ পৰা বালি এগাল উলিয়ালে, আৰু বৈয়ামটোত অলপ অলপকৈ বালি দি তেও জোকাৰিবলৈ ধৰিলে। ডাঙৰ আৰু সৰু শিলগুটিৰ মাজে মাজে বহুখিনি বালি সোমাল।বৈয়ামৰ একেবাৰে মুখলৈকে বালি ভৰাই তেও হাতেৰে হেঁচি সমান কৰি দিলে। নিশ্চিত কৰিলে যাতে তাত আৰু একো নোসোমাই!

- এতিয়া একা।


- হয় চাৰ, এইবাৰহে পুৰা ভৰ্তি হ’ল আৰু একো সুমুৱাব নোৱাৰি। 

এইবাৰ প্ৰফেচাৰে মোনাৰ পৰা বিয়েৰৰ বটল এটা উলিয়ালে, আৰু লাহে লাহে বৈয়ামত বাকী দিলে। শুকান বালিয়ে গোটেই বটল বিয়েৰ শুহি ল’লে। 


ছাত্ৰ-ছাত্ৰীসকল প্ৰফেচাৰৰ ব্যাখ্যা শুনিবলৈ উৎসুক হৈ পৰিল, তেওলোকক অলপ সময় নিজে চিন্তা কৰিবলৈ এৰি দি প্ৰফেচাৰে এটা নাটকীয় বিৰতি ল’লে; আৰু তাৰ পাছত আৰম্ভ কৰিলে


- এইগোটেই প্ৰক্ৰিয়াটো মই ওলোটাকৈ কৰিব পাৰিম নে? বিয়েৰ বাৰু বাদ দিয়া, বাকী খিনি, মানে বালি প্ৰথমতে আৰু ডাঙৰ শিলবোৰ শেষত।

=মহাপ্ৰস্থানৰ পথেৰে= (বৌদ্ধিক বিচাৰ ই আলোচনীত প্ৰকাশিত)


 মহাভাৰত মোৰ সকলোতকৈ প্ৰিয় মহাকাব্য। ইয়াৰ কাহিনী যিমান শক্তিশালী, সিমানেই (যদি তাতকৈ বেছি নহয়) শক্তিশালী চৰিত্ৰ নিৰ্মাণ আৰু চয়ন। মহাভাৰতত সকলো চৰিত্ৰকে যথোপযুক্ত গুৰুত্ব দিয়া হৈছে,সৰু চৰিত্ৰ এটাকো প্ৰয়োজনীয় সন্মান আৰু সময় দিয়াত কৃপণালি কৰা নাই, প্ৰত্যেকটো সৰু সৰু কাহিনী বা চৰিত্ৰৰেই ভাল বেয়া দুইটা দিশ সফলতাৰে দেখুৱা হৈছে, পাঠকৰ নিজৰ বিচাৰৰ বাবে যথেষ্ট কিছু এৰি দিয়া হৈছে, এয়া হয়তো বহু আধুনিক উপন্যাসতো বিৰল। মহাভাৰত এখন ধৰ্মগ্ৰন্থতো হয়েই, কিন্তু এক সাহিত্য সত্ত্বা (Literary entity) হিচাপেও, মোৰ ব্যক্তিগত বিচাৰত, মহাভাৰতৰ স্থান সকলো পৌৰাণিক সাহিত্যৰ ভিতৰত সকলোতকৈ ওপৰত।

মহাভাৰতৰ মহাপ্ৰস্থান পৰ্ব মোৰ ব্যক্তিগতভাৱে প্ৰিয়তম। এই পৰ্বটোৱে সদায় মোক নিজৰ জীৱনটোৰ সৈতে মই কৰা বিচাৰ অবিচাৰ বিলাকৰ বিষয়ে আকো এবাৰ সুঁৱৰি চাবলৈ সকীয়াই দিয়ে। পাণ্ডৱ সকলে ধৰ্মযুদ্ধ কৰিলে, সেইটো তেওলোকৰ বৈষয়িক কৰ্তব্য আছিল, সততা আৰু সদিচ্ছাৰে কৰিলে, তাৰ বাবে তেওলোকে বহুতো প্ৰচলিত সামাজিক বান্ধোন বা সীমাও অতিক্ৰম কৰিলে। যুঁজত জিকিলে, নিজৰ প্ৰাপ্য বৈষয়িক অধিকাৰ সাব্যস্ত কৰিলে, তাৰ বাবে জীৱনজোৰা ত্যাগো কৰিলে। কিন্তু সকলো পোৱাৰ পাছত হেলাৰঙে সকলো ত্যাগ কৰি আন এক মহৎ অনন্দৰ সন্ধানত মহাপ্ৰস্থান কৰিলে। স্বৰ্গ ডাঙৰ কথা নহয়, কিন্তু স্বৰ্গাৰোহণৰ আকাংক্ষ্যা প্ৰয়োজনীয় বস্তু।

Thursday, December 14, 2017

কি শিকাম ছোৱালীক



ভণ্টী নাজমাই একেলগে দুটা সঁচা কাহিনী লিখিলে-বিশ্বাস আৰু অবিশ্বাসৰ দোমোজাৰ কাহিনী। প্ৰথম কাহিনীত এটা আত্মীয় ল'ৰাই ছোৱালীজনীৰ ওপৰত যৌন অত্যাচাৰ চলালে। আনটো কাহিনীত পাঁচজন অচিনাকী অসম্পৰ্কীয় লৰাই, ছোৱালীজনীৰ আশংকাক মিছা প্ৰমাণিত কৰি তাইক সুন্দৰ ভাৱে অপ্যায়িত কৰিলে। এনে ব্যৱহাৰ কৰিলে যে শেষত তাই নিজৰ আশংকাৰ বাবে লজ্জানতহে হ'ল। সেই পাঁচজন বন্ধুৰ এজনক পোষ্টটোত টেগ কৰি হয়তো নাজমাই নিজৰ ভুল আশংকাৰ বাবে ক্ষমাও খুজিলে।

=অলগদ্ধ=(সাহিত্য ডট অৰ্গত প্ৰকাশিত)

 

চিটিবাছৰ পৰা নামি তাৰ সৰু ঘৰটোলৈ (ঘৰ শব্দটো উপযুক্ত হয় নে নহয় কোৱা টান, গতিকে সি সকলোকে ’ৰূম’ বুলিহে কয়) বিছ মিনিট মান খোজকাঢ়ি যাব লাগে৷ বাটটোত ষ্ট্ৰীট লাইট আছে যদিও প্ৰায়ে নজ্বলে, মাজে মাজে ধিমিক ধামাক কৰি থকাকেইটাই পথিকৰ চকুত অসুবিধাহে দিয়ে৷ তাতকৈ ঘোপমৰা এন্ধাৰ হৈ থকাই ভাল আছিল৷ ঠাইখিনি চহৰখনৰ একেবাৰে মাজমজিয়াতে যদিও, ঘৰবোৰৰ চাৰিওফালে থকা ওখ দেৱালবোৰৰ বাবে ঠাইখন নিসংগ জেইল এখনৰ দৰেই লাগে৷

আজি বতৰটো অলপ সেমেকা, লগতে কিবা এক ধূলি-বালিৰ অদ্ভুত আচ্ছাদন, ঘাম আৰু নিয়ৰ মিহলি এটা গোন্ধ৷ এই পৰিবেশটো কিন্তু তাৰ বাবে অচিনাকি নহয়, বৰঞ্চ সি এই অনুভূতিটোৰ সৈতে সহজহে হৈ পৰিছে৷

সি অফিচৰ বে’গটো কান্ধেৰে দি সুমুৱাই পিঠিৰ পিছফালে লৈ লয়৷ এখন হাত পেণ্টৰ জেপত ভৰাই, তলমূৰকৈ খোজকঢ়াটো আজিকালি তাৰ অভ্যাসেই হৈ গৈছে৷ বাটটোত কোনো জনপ্ৰাণী এটা নাই, ভতুৱা কুকুৰ এটা থাকিলেও অলপ প্ৰাণ আহিলহেঁতেন চাগে’৷ উজ্জ্বল হাইৱেটোৰ পৰা পাঁচ মিনিট খোজকাঢ়িলেই যে সদাব্যস্ত মহানগৰীখনৰ মাজ-বুকুতে এনেকুৱা নিৰ্জন-নিৰস ঠাই এটুকুৰা পোৱা যায়, সেই কথাটোৱে তাক আজিকালি আচৰিত কৰি নোতোলে, প্ৰাত্যহিকতা হৈ পৰিছে এইটো৷ যিদিনা সি প্ৰথমবাৰলৈ এই কথাটো উপলব্ধি কৰি মনে মনে আমোদ পাইছিল; সেই দিনটো আজি প্ৰায় বিশ বছৰ পুৰণা এক স্মৃতি হৈ পৰিছে৷
পেণ্টৰ পকেটত হাত ভৰাই সি চিগাৰেটৰ পেকেটটো এবাৰ চুই চায়৷ কেইটা আছে? মনে মনে হিচাপ কৰে, চাৰিটা থাকিব লাগে৷ কিন্তু চাৰিটাৰে হ’ব জানো? সি অলপ শংকিত হৈ পৰে৷ এইখিনিতে কোনো দোকানো নাই, আকৌ বহুদূৰ ঘূৰি যাব লাগিব!

আত্মা-নুসন্ধান

মানৱ সভ্যতাৰ আদিযুগৰে পৰা, কেতিয়াও মানুহৰ পিছ নেৰা এটা প্ৰশ্ন হ’ল- এই নিৰন্তৰ জন্ম মৃত্যুৰ ৰহস্য। ক’ৰ পৰা আহো আমি, কিয় আহো এই পৃথিৱীলৈ, মৃত্যু কি? কি আছে এই কুলিকাময় মৃত্যুৰ সিপাৰে? সঁচাকে কৰবাত আছেনে স্বৰ্গ, আছেনে নৰক? মৃত্যুৰ পাছত আমি আমাৰ পাপ খণ্ডাবলৈ সঁচাকৈয়ে বাৰে বাৰে বিভিন্ন ৰূপত ঘুৰি আহোনেকি? ইত্যাদি ইত্যদি। আৰু মানুহে জনা হোৱাৰ পৰাই এই প্ৰশ্নৰ উত্তৰ বিছাৰি আহিছে। কোনোবাই শাস্ত্ৰ পঢ়িছে, ধ্যান-তপস্যা কৰিছে, কোনোবাই বৈজ্ঞানিক উপায়েৰে পৰীক্ষা নিৰীক্ষা কৰিছে। পিছে কোনেও একেবাৰে খাটাংকৈ কথাটো কৈ দিব পৰা নাই। মানে আজিলৈকে ।
এতিয়া আচল কথালে আহোঁ- এই ফ্লেটৰ প্ৰিমিয়াম, গাড়ীৰ চাৰ্ভিচিং, খুলশালীৰ বিয়া, গেচৰ চিলিণ্ডাৰ, ফোনৰ বিল, ল’ৰা –ছোৱালীৰ হ’মৱৰ্ক, অফিচৰ চাহ-আড্ডা ইত্যাদিৰ মাজে মাজে অমুকাৰ মনলেও এই প্ৰশ্নটো নহা নহয়। পিছে শাস্ত্ৰ পঢ়িবলৈয়ো সময় নাই, বৈজ্ঞানিক পৰীক্ষাও কৰিব নোৱাৰোঁ, গতিকে একেবাৰে সহজ উপায়টো হ’ল কোনোবা জনা মানুহক সুধি লোৱা । আৰু এই জ্ঞানগুৰুক বিছাৰিয়ে মই কিছুবছৰৰ আগৰ পৰা ভিতৰে ভিতৰে ৰিচাৰ্চ কৰি আছিলো। বহু লাঞ্ছনা- গঞ্জনা, ঠগ ফাকিবাজী সহি সহি শেষত মই গম পালোগৈ যে, আত্মাৰ বিষয়ে সকলোতকৈ ভালকৈ জানে – হৰ’ৰ চিনেমা বনোৱা সকলে। বি‍শেষকৈ হিন্দী চিনেমা।

জলবিদ্যুৎ আৰু পৰিবেশ সম্পৰ্কে এটা নতুন অভিজ্ঞতা

২০১৫ চনত টাৱাঙলৈ গৈছিলো, অফিচৰ কামত। উত্তৰপূৱৰ বিদ্যুৎ ব্যৱস্থাটোৰ লগত জড়িত সকলো সংস্থাৰে এখন মাহেকীয়া মীটিং হয়, তাত কাৰিকৰী আৰু ব্যৱসায়ৰ একেবাৰে ব্যৱহাৰিক সিদ্ধান্ত বিলাক লোৱা হয়, সেই সমিতিখনক Operation Co-ordination Committee বা OCC বুলি কোৱা হয়। সেইবাৰ মীটিংখন আয়োজন কৰিছিল অৰুণাচল প্ৰদেশৰ ডিপাৰ্টমেণ্ট অৱ পাৱাৰে। 
প্ৰথমদিনা গৈ আমি ডিৰাঙত থাকিব লগা হ’ল। বহুতে হয়তো নেজানে বমডিলালৈ মাত্ৰ এটা পাৱাৰ লাইন আছে, সেইটো বেয়া হ’লে সকলো অন্ধকাৰ। টাৱাঙত বিদ্যুৎ যোগানৰ বাবে মাত্ৰ এটা আইচ’লেটেড মাইক্ৰ হাইডেল আছে,(নুৰানাং পাৱাৰ হাউচ) তাৰে নোজোৰে, ৫ মেগাৱাট পাৱাৰ লাগে, উৎপাদন হয় ২ মেগাৱাট। আৰু বাহিৰৰ পৰা পাৱাৰ নিবলৈ টাৱাঙলৈ কোনো লাইনো নাই। মাহ মাহ ধৰি তাত বিদ্যুৎ যোগান ব্যাহত হৈ থাকে। মুঠতে সেই অঞ্চলটোত বিদ্যুৎ যোগানৰ ব্যৱস্থা অতি শোচনীয়। সেই বাবেই তাত মিটীংখন পতাৰ সিদ্ধান্ত লোৱা হৈছিল।
ডিৰাঙতো সেইদিনা লাইন নাছিল, জেনেৰেটৰ চলাই যেনে তেনে কাম চলোৱা হৈছিল।
আমি থকা হোটেলখনতে এসোপা বিদেশী মানুহ আছিল, সকলো বয়সীয়া। তেওলোকে মটৰ চাইকেল চলাই আহিছিল, কমেও ২০ জন মানুহ। তাকে দেখি মোৰ তেওলোকৰ লগত চিনাকী হবলৈ মন গ’ল। কিন্তু নিজে আগবাঢ়ি যোৱা অসুবিধা, বগা ছালৰ মানুহবোৰ ভাৰতলৈ আহিলে হয়তো তেওলোকক দেশতে কৈ পঠাই- উপযাচি চিনাকী হবলৈ বা বন্ধুত্ব কৰিবলৈ অহা মানুহৰ পৰা সাৱধানে থাকিবি। নিজে আগবাঢ়িলে তেওলোকৰ পৰা ভাল ব্যৱহাৰ পোৱাৰ আশা কম। গতিকে মনে মনে থাকিলো। দুই এজনে সুৰাৰ ৰাগীত অৱশ্যে হাই হেল্ল বুলি নোকোৱা নহয়।

=দ মেট্ৰিক্স = চেপ্টেম্বৰ সংখ্যা ফটাঢোল ই আলোচনীত প্ৰকাশিত

“চেহ! দহ বাজিবৰ হ’ল দেখোন”
নৰহৰি কলিতাই চকু মেলিয়ে ঘড়ীটোৰ ফালে চালে৷ কালি ৰাতি শুবলৈ যাওঁতে বহুত পলম হ’লগৈ৷ স্বাধীন কলিতা ৰাজ্যৰ প্ৰথম মুখ্যমন্ত্ৰী হিচাপে কালি তেখেতে শপত গ্ৰহণ কৰিছেহে- লগে লগে ইমান কাম আহি পৰিব বুলি তেওঁ ভবাই নাছিল৷ যি কি নহওক, কামবোৰ সুকলমে হৈ যাব যেন লাগিছে৷ এক ধৰণৰ প্ৰশান্তিও অনুভৱ কৰিলে কলিতাই৷
এতিয়া বিশেষ কাম নাই হাতত; চাহৰ কাপটো হাতত লৈ, বাৰাণ্ডাত বহি তেখেতে চুবুৰীয়া গগৈৰ ঘৰৰ ফালে এবাৰ চালে৷ মুখ্যমন্ত্ৰীৰ বাসভৱনৰ কাম সম্পূৰ্ণ হোৱালৈকে কলিতাই নিজৰ ঘৰৰ পৰাই কাম কাজ চলাব বুলি ঠিক কৰিছে৷ গগৈ আৰু কলিতাৰ ঘৰদুখনৰ অতীজৰে পৰা ৰাহি জোৰা নাহে৷ পিছে স্বাধীন ৰাজ্য হোৱাৰ পিছতো বোপা ককাৰ মাটি নেৰো বুলি গগৈয়ে নিজৰ ৰাজ্যলৈ নেযাওঁ বুলি থিৰাং কৰিলে,

=খেতিৰ দিহা = আগষ্ট সংখ্যা ফটাঢোল ই আলোচনীত প্ৰকাশিত

অসমৰ কৃষি ক্ষেত্ৰখন বিভিন্ন সমস্যাৰে ভাৰাক্ৰান্ত। কৃষক ৰাইজে তেজক পানী কৰি শ্ৰম কৰে কিন্তু উৎপাদনৰ উচিত মূল্য নেপায়। কিন্তু আমি অলপ চেষ্টা কৰিলেই এই সমস্যাসমূহৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাব পাৰো। এই ৰচনাত কৃষক ৰাইজৰ সহায়ৰ অৰ্থে কেইবিধ মান জনপ্ৰিয় শস্যৰ খেতিৰ সমস্যা বিলাক, তাৰ সমাধানৰ উপায় আৰু সামগ্ৰিক ভাৱে কৃষি পদ্ধতিটোৰ বিষয়ে উল্লেখ কৰা হৈছে। ইয়াৰ পৰা কৃষক ৰাইজ উপকৃত হব বুলি আশা কৰিব পাৰি।
 
ধান খেতি:- যিহেতু ধানেই অসমৰ প্ৰধান কৃষিজাত উৎপাদন, গতিকে ধানৰ খেতিৰ ওপৰত এই ৰচনাত বি‍‍শেষ গুৰুত্ব দিয়া হৈছে। ধানৰ খেতি প্ৰায় সকলো কৃষকেই কৰে, আৰু ধান খেতিৰ উৎপাদনে অসমৰ অৰ্থনৈতিক ক্ষেত্ৰখনত সুদুৰ প্ৰসাৰী প্ৰভাব পেলায়। ধানখেতিৰ আৰম্ভৰ পৰা মানে প্ৰথম আওচটো মৰাৰ পৰা ধান ৰুই -দাই, মিলত খুন্দাই, ৰান্ধি মাছে মঙহে খোৱালৈকে, বিভিন্ন পৰ্যায়ত নানান সমস্যাই কৃষক ৰাইজক অসুবিধাত পেলায়। এই সমস্যাবিলাক উল্লেখ কৰাৰ লগতে ইয়াৰ সমাধানৰ উপায়সমূহ তলত দিয়া হৈছে। ধানখেতিৰ সময়ত কৃষকে সন্মুখীন হোৱা কেইটিমান সমস্যা হ’ল এনেধৰণৰ,
 
সীমা ঠেলাঃ- এইটো এক জটিল সমস্যা। কৃষক এজনে হাল-কোৰ লৈ পথাৰ পায়গৈ মানে কাষৰীয়া জনে হাল বাই আলি তুলি শেষেই কৰে। আৰু সাধাৰণতে এই আলিবোৰ নিজৰ মাটিৰ ফালে ছয় ইঞ্চিমান খহাই, কাষৰ জনৰ ফালে সিমান মাটি জাপি দি বন্ধা হয়। থপথপীয়া বোকাৰে ভৰা আলিটোৰ আচল অৱস্থান জনা প্ৰায় অসম্ভৱ হৈ পৰে। যিজনেই প্ৰথম আলি বান্ধে, তেও এইদৰে সীমা ঠেলাতো প্ৰায় নিয়মেই বুলিব পাৰি।
 

=মোৰ পিন্ধিবলৈ একোৱেই নাই= Original Rashmi Trivedi

Woman everything will be fine ৰ লেখিকা ৰশ্মি ত্ৰিৱেদীৰ “I HAVE NOTHING TO WEAR” ৰ কবিতাটো প্ৰতিভূদাৰ ৱালত পোৱাদিনাৰে পৰা অসমীয়াকৰণ কৰাৰ ধাণ্ডাটো মুৰলৈ আহি আছিল। অসমীয়াকৰণ, মানে একেবাৰে সঠিক অনুবাদ বুলি নহয়, মূল ভাৱটো আৰু কথা খিনি বজাই ৰাখি অলপ স্বাধীনতা লোৱা হৈছে। পঢ়ি ৰাইজৰ (বিশেষকৈ ...এহেম এহেম?) মুৰ গৰম হ'লেই শ্ৰম সাৰ্থক হোৱা বুলি ধৰিম।

=মোৰ পিন্ধিবলৈ একোৱেই নাই=

বন্ধুৰ ঘৰত পাৰ্টি আছে যাব লাগে লৰালৰিকৈ,
পিছে শ্বপিং যে কৰাই নহল, এতিয়া কি কৰো মই?
আইনাৰ আগত ৰৈ আছো, হাবাথুৰি খাই;
হে ভগৱান! মোৰ যে পিন্ধিবলৈ একোৱেই নাই।
ৱাৰড্ৰৱ খোলোতেই নতুনকৈ লোৱা ছু’টজোৰ পৰিল মাটিত,
আকৌ হেঁচি ভৰাই থলো, নধৰিছে আৰু আলমাৰিত,
এইজোৰ অলপ চিলাব লাগিব, (আৰু) হাত দুখন লগোৱাই নাই
মাই গ’ড! মোৰ যে আজি পিন্ধিবলৈ একো নাই।
যোৱা মাহত কিনা ৰঙা গাউনটোকে পাৰি চোন পিন্ধি যাব;
পিছে সেইটো পিন্ধি গ’লে জানো মানুহে নেহাঁহিব?
‘লালপৰী’ বুলি ‘ইনচাল্ট’ খাবলে মোৰ একেবাৰে মন নাই,
ইচ ৰাম! মোৰ যে পিন্ধিবলৈ একোটো নাই।
অহ! ডিচকাউণ্ট চে’লত কিনা ক’লা ড্ৰেছটো পিন্ধাই ভাল,
মোৰ গাৰ ৰঙৰ লগত সেইটোৰ মিলিব সুৰ-তাল,
কিন্তু সেইটো যে ‘শ্লীভলেছ’ আৰু মই ‘ৱেক্সিং’ কৰা নাই,
সঁচাকৈয়ে মোৰ পিন্ধিবলৈ আজি একোডালেই নাই।
মোৰ ছোৱালীজনীয়ে নতুনকৈ কিনা ‘এথনিক স্কাৰ্ট'টোলে দেখুৱাই,
সেইটো এতিয়ালৈকে শ্বপিং বেগৰ পৰা উলিওৱাই হোৱা নাই;
হলেও তাৰ লগত মেটচিং কৰা ‘টপ’ কত পাম ভাই?
কিযে কৰোঁ, মোৰ চোন পিন্ধিবলৈ একোৱেই নাই।
সেইবোৰ বাদ, কেজুৱেলকে পিন্ধো, জীনচ আৰু টী ছাৰ্ট,
কিন্তু পুৰণা জীনচবোৰ সোমাব জানো মোৰ গাত?
মিছানো কি কম? মই আগৰদৰে গাভৰুজনী হৈ থকা নাই,
বিশ্বাস কৰক, মোৰ পিন্ধিবলৈ একোৱেই নাই।
এমাজনত কিনা নীলা কুৰ্টীটো আকৌ ইস্ত্ৰী কৰাই নাই,
আৰু এইটো পাৰ্টীত শাৰী পিন্ধি মই ‘বেহেনজী’ সাজিবলে নাই,
মোৰ সঁচাকে ভয় লাগিছে এতিয়া, কি যে হব উপায়?
আজি মোৰ পিন্ধিবলৈ এটাও কাপোৰ নাই।
সাঁচি ৰখা কাপোৰ দুটামান আছে, পিছে চাইজ সৰু হব
ফিগাৰটো আকৌ ভাল হ’লে সেইবোৰ পিন্ধিব পৰা যাব,
কিছুমান আকৌ মৰমতে পেলাই দিয়া হোৱা নাই,
ভগৱান! মোৰ পিন্ধিবলৈ একোৱেই চোন নাই।
নাৰী হোৱা ইমান সহজ নহয়, নিজেই বুজিব চাগে,
সেইকাৰণেই আমাৰ ওলাবলৈ ইমান সময় লাগে,
নাৰীৰ বাবে সাজি কাঁচি ওলোৱা, দুঃস্বপ্ন ভৰা কাম,
বুজিব নোৱাৰি আপোনালোকে দিয়ে মিছা বদনাম,
ৱাৰড্ৰৱ ঠাঁহ খাই থাকিব পাৰে, পিছে সময়ত একো নাপায়,
বিশ্বাস কৰক বা নকৰক, মোৰ পিন্ধিবলৈ একো নাই।
মূল কবিতাটো
I HAVE NOTHING TO WEAR!*
I have a party to attend tonight
Since I didn't go shopping, I am in a position tight.
And in hopelessness I despair
Gosh! I have nothing to wear!
I open my wardrobe and down tumble the suit I picked a week back
I stuff it back into the overflowing rack
Oh, it's slightly loose and needs some tucks here and there.
Gosh! I have nothing to wear!
Yes, last month I had bought a daring red evening gown.
But if I wear that, the lady in red will be the talk of the town
Oh no, for such attention I do not care.
Gosh! I have nothing to wear!
How about the new black dress from the Christmas sale?
It sure will look good against my complexion pale.
But its sleeveless and I can't leave my unwaxed arms bare.
Gosh! I have nothing to wear!
My daughter points at the ethnic skirt still in the shopping bag.
It has to be beautiful with that exorbitant price tag.
But I have no top with which to pair.
Gosh!I have nothing to wear!
I better dress casually in a pair of jeans and t shirt.
But which jeans will I fit into, with my increasing girth?
Well, I am not in my prime, let's be honest and fair.
Gosh!I have nothing to wear!
My latest FabIndia kurta is out, for its not pressed.
And if I wear that new saree, I will look over dressed.
Now, I am really getting cold feet and a scare.
Gosh! I have nothing to wear!
Some dresses in the wardrobe are far too tight.
Saved for the day when my figure is again right.
Some are kept for sentimental reasons I can't share.
Gosh! I have nothing to wear!
Being a woman is so difficult, please appreciate
This is why, while getting ready,she makes you wait.
To a woman, getting dressed is a nightmare
For inspite of overflowing wardrobe out there
She will have nothing to wear.
Rashmi Trivedi

=কৰ্তব্যনিষ্ঠা=



একাংকিকা নাট


(পট খোল খোৱাৰ লগে লগে দেখা যাব এটা সুদৃশ্য কাৰ্যালয়, বেৰত মহাত্মা গান্ধী আৰু আন কেইবাজনো নেতাৰ ফটো ওলমি থাকিব। প্ৰকাণ্ড অফিচ টেবুলখনৰ সিপাৰে এজন ব্যক্তি। তেওক দেখিয়েই গম পোৱা যাব তেও এজন প্ৰভাৱশালী মন্ত্ৰী, চুলি তেল লগাই পৰিপাটিকৈ ফনিওৱা, গাত জহৰ কোট। টেবুলখনৰ ইটো পাৰে কেইবাখনো গেষ্ট চেয়াৰ। সকলো আচবাবেই মূল্যবান। টেবুলত কেইটামান ফাইল থাকিব। দুটামান মোবাইল ফোনো থাকিব। মন্ত্ৰীজনে ফাইলত চহী কৰি থাকিব। তেনেতে চাপ্ৰাছীৰ পোচাক পিন্ধা মানুহ এজন সোমাই আহি মন্ত্ৰীৰ কাণে কাণে কিবা এটা কব। মন্ত্ৰীয়ে মুৰ দুপিয়াই ফাইল সামৰিব, আৰু চকুৰে ইংগিত কৰিব। ছাপ্ৰাছী আকৌ ওলাই যাব। কিছুসময় এটা নাটকীয় বিৰতি। ৱিংছৰ কাষত আগন্তুকক দেখা যাব। মানুহজন দেখিলেই উকীল যেন লাগে। অৱশ্যে কাপোৰ কানিত বৰ বেছি গুৰুত্ব নিদিয়ে তেও, চকুত ষ্টীলৰ ফ্ৰেমৰ চচমা, গাত জধলাকৈ কোট এটা। তেওৰ কথাত অলপ অনা-অসমীয়া টন এটা থাকিব। স, , চ আদি কওতে উচ্চাৰণৰ সমস্যাবিলাক শুনা যাব। তথাপি মানুহজনে ডাঙৰ ডাঙৰ শব্দ ব্যৱহাৰ কৰি শুদ্ধ অসমীয়া কবলৈ আপ্ৰাণ চেষ্টা কৰিছে বুলি ধৰিব পাৰিব লাগিব।সিদ্ধাৰ্থশব্দটো কওতে চিদ-দাৰ-থুবুলি কোৱা যেন লাগিব লাগিব।
আগন্তুক : (মুখত মোলায়ম হাঁহি এটা লৈ)- মেআই কাম ইন চাৰ?

==ফচং==




ফচং পঢ়িলো। তাৰে দুই এটা কাহিনী আগতে পঢ়িছো, গতিকে লাহে লাহে পঢ়িম বুলি থৈ দিছিলো। পিছে ভয় কৰাতোৱেই হ, একেবহাতে পঢ়ি শেষ কৰিব লগা হল।
অসমীয়াত শিশুৰ উপযোগী কিতাপৰ সংখ্যা একেবাৰে কম, মোৰ ছোৱালীজনীৰ মনযোগোৱা অসমীয়া কিতাপ বিছাৰি মই আজিও হাহাকাৰ কৰি ফুৰিছো। তাৰ মাজতে ফচঙে এটা সুন্দৰ ব্যতিক্ৰম লৈ আহিছে।
মোৰ হিচাপত ফচঙৰ কেইটামান উল্লেখযোগ্য দিশ এনেধৰণৰ,

১। মাধুৰিমা ঘৰফলীয়াৰ কলমত অসমৰ গ্ৰাম্য পৰিবেশৰ অনন্য বৰ্ণনা। এইটো কথাটো মোৰ সদায় প্ৰিয়। তেওৰ ভাষা, পৰিবেশৰ বৰ্ণনা, কাহিনীৰ গতি সকলোতে বৰ্তমান হেৰাই যাবলৈ ওলোৱা অসমৰ গাঁৱলীয়া পৰিবেশটো জীৱন্ত হৈ উঠে। আজিকালিৰ লৰা-ছোৱালীয়ে হয়তো সেই পৰিবেশ কমেই দেখিছে। মূলতঃ শিশু গ্ৰন্থ হলেও ডাঙৰ সকলেও ফচং পঢ়ি এক নষ্টালিজিকভ্ৰমণ কৰি আহিবগৈ সেয়া নিশ্চিত। আশাকৰো লেখিকাই এই বিশেষত্ব সদায় বজাই ৰখাত গুৰুত্ব দিব।

==হেৰি প’টাৰ আৰু মধুবালা==




সৰুৰে পৰা ফেণ্টাছী জাতীয় বস্তুবোৰে মোক বৰ আকৰ্ষণ কৰে।হয়তো জোখতকৈ অলপ বেছিকৈয়ে কৰে। অন্তৰংগ বহুতে কয় মই হেনো মোতামোতি ফেণ্টাছী ৱৰ্ল্ডতে বাস কৰোঁ। হয়ো, বাস্তৱ জীৱনটোত মোৰ পাৰফৰ্মেন্স বৰ এটা সন্তোষজনক নহয়।সকলো দিশতে টানি আজুৰি কাণে কাণ মাৰি চলি থকা ধৰণৰহে। মোক দূৰৰ পৰা দেখা সকলৰ বাবে এইখিনি কথা অত্যুক্তি যেন লাগিব পাৰে, কিন্তু মোক ওচৰৰ পৰা জনা সকলে জানে। মোক কয়ো- অলপ এইখন পৃথিৱীলে নাম! কিমান বেহুচ হৈ উৰি ফুৰিবি আৰু। মোৰ সিদ্ধান্ত বা কাৰ্যপন্থাবিলাকতো ফেণ্টাছীয়ে গভীৰ প্ৰভাৱ পেলায়। ইণ্টাৰ ডিভিজন টেনিছ বল ক্ৰিকেট মেটচ এখন খেলাৰ আগনিশাও মোৰ ভালকৈ টোপনি নাহে, কোনটো বল কেনেকে মাৰিম, কোনফালে চিক্স মাৰিব পাৰিম, কেনেধৰণৰ বলত ৰিস্ক নলও, কোনজন ফিল্ডাৰৰ ফালে ওপৰলে উঠাই মাৰিব নোৱাৰি- সকলো কথা ভাৱি ভাৱি ফুল টেনচনত ৰাতিটো কটাও। মোৰ যুক্তি হল শচীন তেণ্ডুলকাৰেও বোলে টেষ্ট মেটছৰ আগদিনা শুব নোৱাৰে, গতিকে মই কিয় শুম? ফেণ্টাছী ৱৰ্ল্ডত মই নিজকে তেণ্ডুলকাৰৰ ৰূপত কল্পনা কৰি সিফালে ৱাৰ্ণ, মেকগ্ৰা, গিলেপ্সিৰ বলত চেন্সুৰি মৰাৰ পূৰ্ণ পৰিকল্পনা কৰি লও।পিছদিনা যিয়েই নহওক, ফিল্ডত থকা সময়খিনি নিজকে তেণ্ডুলকাৰ (ছেহৱাগ বুলিলে আৰু উপযুক্ত হব) বুলিয়েই ভাৱি থাকো। আৰু তেণ্ডুলকাৰোতো বহুবাৰ শূন্যত আউট হৈছে। মই যেনিবা প্ৰায়ে হও, তাতে কি হ? কিন্ত হঠাৎ কেতিয়াবা আশাকৰাতকৈ বেছি সফলতা পাই যাও- মানে মোৰ নিজৰ লেভেলত(তেণ্ডুলকাৰৰ লেভেলত নহয়)। তিনিটা চিক্স মাৰি খেল জিকাই দিও, পেনাল্টী শ্বুট আউটত বিপক্ষৰ পাঁচটাৰ ভিতৰত তিনিটা শ্বটেই বচাই দিও। আৰু মোক কোনে পায়, ফেণ্টাছী বাস্তৱায়িত হোৱাৰ সুখত মোৰ দুই তিনিটা বছৰ আৰামত কাটি যায়। 

Saturday, February 25, 2017

=২০০ কবিৰ লিষ্টত নাম সুমুৱাৰ চেষ্টাত লিখা কবিতা==

তুমি কিয় নুবুজা?
মোৰ কুমলীয়া হৃদয়ৰ
অবুজ ভাষা?
পাষাণী তুমি!
নিৰ্দয়ী তুমি,
মোৰ কবিতাক ভুলুণ্ঠিত কৰি
অশ্ৰুৰ সাগৰত মোক ডুবাই দিয়া,

== আগতে চাউল কঠা, তাৰ পিছতহে হৰি কথা==


এই কথাটো মই মনে প্ৰাণে বিশ্বাস কৰো আৰু সদায় মানি চলিবলৈ চেষ্ট কৰো।
কিছুলোকে এই কথাটো নমনাৰ বাবেই মোৰ শৈশৱ বোলা সময়চোৱাৰ একো সুখকৰ সোঁৱৰণি আজি মোৰ ওচৰত জমা নাই। সোণালী শৈশব বোলা শব্দটো মোৰ বাবে সদায়েই এটা ' অহৌবলীয়া কবিৰ অহেতুক সাহিত্য" হৈয়েই থাকিল। সেয়ে এই বিষয়টোত মই জোখতকৈ অলপ বেছি সংবেদনশীল। মোক বেয়া পাব খোজা সকলক নকও, কিন্তু ভাল পাব খুজিও বেয়া পোৱা সকলক কথাটো জনাই থলো।
হতাশ হে ভাগি পৰিব খোজা সময়চোৱাতে মই 'বিন্দাছ' হোৱাৰ কৌশলটো কেনেবাকে শিকি পেলালো, গতিকে চলি থাকিলো, চলাই থাকিলো আৰু চলি যাম বুলিও বিশ্বাস এটা গঢ়ি তুলিলো। 

== শংকৰদেৱ কেতিয়া জগৎগুৰু হবগৈ==


মই নিজে অসমীয়া, ভাৰতীয় আৰু আনকি মানুহ হিচাপে গৌৰৱবোধ কৰাৰ যিকেইটা প্ৰধান কাৰণ আছে তাৰ ভিতৰত অন্যতম হ’ল মহাপুৰুষ শংকৰদেৱ। গুৰুজনাৰ বিষয়ে যিমানকণেই জানিছো, দিনে দিনে মুগ্ধ হৈ পৰিছো। কিন্তু এটা কথা, মিছা মাতি লাভ নাই, সামগ্ৰিক ভাৱে আজি আমি নিজেই গুৰুজনাৰ বিষয়ে বিশেষ নেজানো, তেওৰ আদৰ্শ অনুসৰণ নকৰো, আনকি আন্তৰিক শ্ৰদ্ধাও বৰ বেছি নাই, আৰু তেওৰ বিষয়ে আমি আনক একো বিশেষ জনাব পৰা নাই। জনাবলৈ যিবিলাক উপায়ৰ কথা আমি চিন্তা কৰিছো ব্যৱহাৰ কৰিছো, সেইবিলাক একেবাৰে ফলপ্ৰসু হোৱা নাই। তাৰে এটা উদাহৰণ দিও, ১৯৮৮ চনত যেতিয়া সত্যজিত ৰায়ক শংকৰদেৱ বঁটাৰ বাবে নিৰ্বাচিত কৰা হৈছিল, তেতিয়া তেও এনেধৰণৰ কিবা এটা কোৱা মনত পৰে-

“কোন শংকৰদেৱ? মোক এই বঁটাৰ বাবে কিয় মনোনীত কৰা হ’ল?” 

== সকলো শুভলক্ষ্মী সুৰক্ষিত হওক==

শুভলক্ষ্মী কোন দলৰ সমৰ্থক, কোন ষ্টুডেণ্ট ফেডাৰেচনৰ সভ্য, তেওৰ বন্ধুসকলৰ ৰাজনৈতিক ভাৱধাৰা কেনে, এই গোটেইবোৰ একেবাৰে অপ্ৰাসংগিক কথা। প্ৰথম কথা, তেও আমাৰে এজনী ভগ্নী, তেওৰ সৈতে আমি সকলো থিয় হব লাগে, কোনো মহিলাৰ ওপৰতে এনে ব্যৱহাৰৰ প্ৰতিবাদ হব লাগে। 


আৰু এইখিনি হৈছিল ও। তেওৰ আপডেটটোৰ পিছতে লক্ষ লক্ষ জনতা তেওৰ সপক্ষে ঠিয় হৈছিল, আৰু প্ৰত্যেকজন সংবেদনশীল মানুহ আজিও সেই স্থানতে আছে। আমাৰ দৰে প্ৰায়বোৰ লোকেই বিচাৰিছিল, কেৱল এই ঘটনাই নহয়, এনেধৰণৰ সকলো ঘটনাকে দৃঢ়মুষ্ঠিৰে নিঃশেষ কৰিব লাগে। এনে অত্যাচাৰৰ বিৰূদ্ধে মাত মতাৰ সাহসখিনিৰ বাবে সেই সৰু ছোৱালীজনীক আমি কৃতজ্ঞতা জনাইছিলো- আৰু আশা কৰিছিলো পুলিচ প্ৰশাসনে লগে লগে দৃঢ় পদক্ষেপ লব। (মই এই বিষয়ক প্ৰতিটো আপডেটতে এইটো কথা লিখিছিলো- যে চিন্তা কৰিব নেলাগে, একচন হবই এইবাৰ) 

Monday, February 20, 2017

== মিউটাণ্ট ক্ৰনিকলচ==



আজিৰ দিনৰ ইণ্ডিয়ান টীমটোত যদি গাভাস্কাৰ, দুলীপ চৰদেশাই, বিজয় হাজাৰে, মনচুৰ আলি খান পাটাউডী, আন নেলাগে কপিল দেৱ আদিও থাকে.. আদি থাকে তেন্তে পুৰা খেলখন ৰোহিত আৰু বিৰাটেই খেলিব লাগিব তাত কোনো সন্দেহ নাই। তাৰিণী দা, প্ৰতিভূ দা, অগ্নি এই সকলোবোৰ এসময়ৰ বিখ্যাত কিন্তু আজিৰ ৰিটায়াৰ্ড প্লেয়াৰ। গতিকে দিগন্ত দা আৰু ময়েই ৰোহিত, বিৰাটৰ ভাৱত অৱতীৰ্ণ হৈছো। কিমান চিক্স ফৰ কোনফালে গৈছে তাৰ হিচাপ নোহোৱা হৈছে।

এইখন খেলৰ 'থীম' কি সোধাতকৈ, কি বাকী থাকিল সেইটো সোধাহে ভাল হব। GST ৰে আৰম্ভ কৰি পেপাৰ মিল, নুমলীগড় চুই, দীপা কৰ্মকাৰক লগ ধৰি এতিয়া আয়ুৰ্ৱেদত জমি উঠিছে এতিয়া।

কিডনীৰ কাম হল দেহৰ পৰা টক্সিন বিলাক পানীৰ লগত মিহলাই বাহিৰ কৰা। সেয়াই মূত্ৰ। তেন্তে সেই মূত্ৰ দেহৰ কাৰণে উপকাৰী হল কেনেকৈ?

==সাঁচিপাত ==


আজি ৰঞ্জিত হাজৰিকাদেৱৰ ফেচবুক আপডেট এটাই বহু কথা ভাবিবলৈ বাধ্য কৰি দিলে, আপডেটটো আছিল হাতেৰে লিখা লিখনি সম্পৰ্কীয়। পিছে, আন এটা কথাহে কবলৈ বিছাৰিছো। 

বিবৰ্তনৰ কালছোৱাত নিজকে আনতকৈ অলপ বুদ্ধিমান বুলি আৱিষ্কাৰ কৰাৰ লগে লগেই 'লিখনি' ৰ প্ৰয়োজন উপলব্ধি কৰিছিল। গুহাবাসী মানৱৰ পুৰ্বপুৰুষে শিলত ছৱি আঁকি নিজৰ অভিজ্ঞতাক পিছৰ প্ৰজন্মৰ বাবে সংৰক্ষণ কৰাৰ প্ৰচেষ্টা কৰিছিল, আৰু আচৰিত ভাৱে এই কথাটো সকলো প্ৰাথমিক মানৱ সভ্যতাৰ ক্ষেত্ৰতে শুদ্ধ। গতিকে এই লিখা নামৰ কাৰ্যটোক আমি মানুহ হিচাপে পৰিচিত হোৱাৰ অন্যতম কাৰণ তথা উদাহৰণ বুলি কব পাৰো। 

কামৰূপী লিপি নামেৰে জনাজাত আমাৰ এই অঞ্চলটোৰ আদিলিপি, যি অসমীয়া, বাংলা, মৈথিলী, আনকি উড়িয়া লিপিৰো উৎস বুলি মানি লোৱা হয়, সেই লিপিৰ প্ৰথম আৱিষ্কৃত পৰিচয়, গোলাঘাট জিলাৰ সৰুপথাৰত পোৱা ৫ম শতিকাৰ মাজভাগৰ নাগজৰী-খনিকৰ শিলালিপিৰ জৰিয়তে পোৱা হয়। কিন্তু এই লিখনি লিপিৰ বিষয়ে নহয়, লিখাৰ উপায় সমূহৰ বিষয়েহে। প্ৰথমৱস্থাত মানুহে গুহাৰ উলম্ব শিলৰ দেৱাল বিলাকত লিখা আৰম্ভ কৰিছিল। ই হয়তো এক প্ৰাকৃতিক প্ৰক্ৰিয়া, কাৰণ আজিকালিও প্ৰায় সকলো শিশুৱে ঘৰৰ দেৱালতেই প্ৰথম লিখা বা অঁকাৰ প্ৰচেষ্টা চলায়। শিশু মনস্তত্ত্ববিদ সকলেও ঘৰৰ দেৱালৰ এটা অংশ শিশুৱে আঁক-বাক কৰি 'লেতেৰা' কৰিবলৈ এৰি দিয়াৰে পোষকতা কৰে। আদিম মানৱেও আন আন বহু ঠাইত লিখাৰ প্ৰচেষ্টা কৰি কৰি শেষত বুজি পালে শিলৰ উলম্ব দেৱালত লিখিলেহে সেই লিখনি স্থায়ী হব। তাৰ পাছত ক্ৰমে ফলিৰ আকৃতিৰ শিলত লিখিবলৈ ল'লে, লিখাৰ সুবিধাৰ লগতে 'লেখনি' ইঠাইৰ পৰা সিঠাইলৈ লৈ যোৱাৰো সুবিধা হ'ল। কিন্তু লিখাৰ আৰু উন্নত সাধনৰ বাবে মানৱৰ প্ৰচেষ্টা অব্যাহত থাকিল, আৰু আধুনিক যুগত 'কাগজ' ৰ আৱিষ্কাৰ হ'লগৈ। মধ্যৱৰ্তী সময়চোৱাত মানুহে গছৰ পাতত, বাকলিত লিখিলে, নানান উপায় উলিয়ালে, মিছৰীয় সকলে পেপিৰাছৰ উদ্ভাৱন কৰিলে। 

==এনিথিং বাট খামোছ ==



শত্ৰুঘ্ন সিনহা কোনো কালে মোৰ প্ৰিয় অভিনেতা নাছিল, তেওৰ ‘খামোছ’ নামৰ বিখ্যাত ডাইলগটোৱেও কোনোদিনে মোক প্ৰভাৱিত কৰা নাছিল। তেওৰ চিনেমাবোৰো বৰ বেছি ভাল নেপাইছিলো। তাৰ বিপৰীতে লেখক বা বক্তা শত্ৰুঘ্ন জন আকৌ মোৰ বৰ প্ৰিয় আছিল। তেওৰ অগতনানুগতিক কথন ভংগী আৰু প্ৰত্যেকটো বাক্যৰ পাছত লুকাই থকা প্ৰচণ্ড আত্ম বিশ্বাসে মোক সদায় আকৰ্ষিত কৰি আহিছিল। লেখক হিচাপে বোধকৰো তেওক প্ৰথম লগ পাইছিলো  'ফিল্মফেয়াৰ' নামৰ আলোচনীখনৰ এটা প্ৰশ্নোত্তৰ শিতানত। সেইসময়ৰ সকলোতকৈ বুদ্ধিদীপ্ত আৰু হাস্যৰসযুক্ত প্ৰশ্নোত্তৰ শিতান আছিল সেইটো। 

এইবাৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰ সাহিত্য উৎসৱত তেওক নিমন্ত্ৰণ কৰালৈ বহু তৰ্ক বিতৰ্ক চলি আছে, সেইবোৰত মাত মাতিবলৈ নেযাও, কিন্তু ব্যক্তিগত ভাৱে তেওৰ কথা শুনিবলৈ পোৱাতো মোৰ বাবে বৰ সৌভাগ্যৰ কথা হ’ল। 

যদিও অভিনেতাৰূপেহে তেও বেছি প্ৰখ্যাত, কিন্তু তেওক এই উৎসৱলৈ নিমন্ত্ৰণ কৰা হৈছিল তেওৰ সদ্য প্ৰকাশিত জীৱনী “এনিথিং বাট খামোচ” ৰ বিষয়ে কথা পাতিবলৈ হে। তেওৰ সৈতে আছিল জীৱনীখনৰ লেখিকা ভাৰতী এচ প্ৰধান আৰু তাৰ সম্পাদক জন (নামটো পাহৰিলো)। 

== বালি- শিলগুটিৰ সাধু ==


কলেজৰ শ্ৰেণীকোঠাটোলে প্ৰফেচাৰ সোমাই আহিল, হাতত এটা ডাঙৰ মোনা। তেও ধীৰে সুস্থিৰে এটা এটাকৈ মোনাৰ পৰা অদ্ভূত বস্তু কিছুমান উলিয়াই টেবুলৰ ওপৰত ৰাখিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। প্ৰথমতে উলিয়ালে এটা ডাঙৰ আইনাৰ বৈয়াম। তাৰ পাছত কিছুমান ডাঙৰ ডাঙৰ শিলগুটিত উলিয়াই তেও বৈয়ামটোত ভৰাবলৈ লাগিল। শিলগুটি আৰু নোজোৰা হোৱাত তেও ছাত্ৰসকলক সুধিলে 

- বৈয়ামটো ভৰ্তি হ’লনে?

- হ’ল চাৰ।

এইবাৰ তেও আৰু কিছুমান সৰু সৰু শিলগুটি বৈয়ামটোত ভৰাবলৈ লাগিল। ডাঙৰ শিলগুটিবোৰৰ মাজে মাজে আৰু বহুত সৰু শিলগুটি সোমাল। তেও বৈয়ামটো জোকাৰি জোকাৰি যিমান পাৰে সৰু শিলগুটি সুমুৱালে।

-এইবাৰ হ’ল নে?

==পদ্মপতি চাৰ==

-মে' আই কাম ইন চাৰ?


- গে'ট আউট 

কিন্তু সকলোৱে ভৱাৰ দৰে কথাটো ইয়াতে শেষ নহয়। মোৰ যদি কামটো সঁচাকৈয়ে বৰ জৰুৰী..আৰু যদি আন কোনো ৰাষ্টা নাই, মই আকৌ এবাৰ চেষ্টা কৰিবই লাগিব। মই আকৌ দুৱাৰখনৰ ওচৰলে যাম আৰু কম....

- চাৰ মই আপোনাৰ লগত কথা পাতিবই লাগিব!

- কি লাগে? 

ইয়াৰ পাছত আৰু কোনো সমস্যা নাই। যিমানেই ডাঙৰ অসুবিধা নহওক..যিয়েই সমস্যা নহওক...কোনো নিৰাশ হৈ ঘুৰি অহাৰ উদাহৰণ নাই। 

***

ষষ্ঠ চেমিষ্টাৰৰ পৰীক্ষা চলি আছে, কেমিকেলৰ সঞ্জয় মিত্ৰ হঠাৎ গুৰুতৰ ভাৱে অসুষ্ঠ হৈ পৰিল। বিদ্যুৎহঁতে প্ৰিন্সিপালৰ ওচৰলৈ গ'ল এম্বুলেন্স বিছাৰি- আৰু গালি খাই ঘুৰি আহিল। হোষ্টেলত আমাৰ বেটচৰ কেইটাৰ বাবে কোনো নাই। উপায়বিহীন হৈ আমি ৰিক্সা এখন মাতি আনিলো, আৰু মই ৰিক্সাখনত সঞ্জয়ক লৈ কলেজ ডিচপেচেৰীখনলৈকে ওলালো, বাকীবোৰ পিছে পিছে খোজকাঢ়ি আহি আছে। 


== শ্ৰী মাইকেল কুমাৰ ফেল্পচৰ জীৱন গাঁথা ==


শ্ৰী মাইকেল কুমাৰ ফেল্পচৰ জন্ম হৈছিল অসমৰ এখন মচফলীয় চহৰত। অলপ খেলা ধুলাৰ পৰিবেশ থকা চহৰখনত এটা ৰজাদিনীয়া পুখুৰী আছিল। কেইজনমান লোকে মিলি পুখুৰীটোৰ এটা অংশ বেৰি কুৰি চুইমিংপুলৰ দৰে গঢ়ি তুলিছিল। চহৰৰ সৰু সৰু ল'ৰা ছোৱালী কিছুমানে তাতে সাঁতোৰ শিকিছিল। তাতে স্থানীয় প্ৰাক্তন সাঁতোৰবিদ এজনক প্ৰশিক্ষক হিচাপেও নিয়োগ কৰা হৈছিল।

সৰুৰে পৰা মাইকেলৰ শৰীৰৰ বিকাশ অলপ খৰতকীয়া আছিল, দীৰ্ঘদেহী মাইকেলৰ হাত ভৰি বোৰ অলপ জোখতকৈ ডাঙৰ হোৱাৰ বাবে লগৰীয়া সকলে তেওক ইতিকিঙো কৰিছিল। তাৰোপৰি মাইকেলে জিভাত থকা এটা জন্মগত অসুবিধাৰ বাবে কথা কওতেও অলপ অসুবিধা হৈছিল। গতিকে স্কুলৰ শিক্ষক আনকি মাক দেউতাকেও মাইকেলৰ ভৱিষ্যতৰ প্ৰতি সন্দিহান আছিল, তেওৰ ওপৰত বৰ বেছি আশা নকৰিছিল। লগৰীয়াৰ ইতিকিং, মাক-দেউতাক আৰু শিক্ষকৰ উপেক্ষা, আৰু কথা কোৱাৰ অসুবিধাৰ বাবে মাইকেল প্ৰায় নিসংগ হৈ পৰিছিল। 

মাইকেলৰ ঘৰ আছিল সেই চুইমিং পুল সজোৱা পুখুৰীটোৰ ওচৰতে। এদিন হঠাতে মাইকেলৰ দেউতাকে ভাৱিলে যে মাইকেলে সাঁতোৰ শিকা ভাল, স্বাস্থ্যও ভালে থাকে, কেতিয়াবা পানীত পৰিলে জীৱনো ৰক্ষা পৰে। গতিকে তেও মাইকেলক নি সেই সাঁতোৰৰ স্কুলত নাম লগাই দিলে। 

== চোৰ-পুলিচ ==


আগকথাঃ- 

সাধুটো কাল্পনিক, কিন্তু এনে ঘটনা কৰবাত ঘটি থকাৰ সম্ভাৱনা নোহোৱা নহয়। অৱশ্যে কোনো সঁচা ঘটনা বা ব্যক্তিৰ লগত কিবা মিল ওলালে সেয়া নিতান্তই কাকতালীয় বুলি মাৰ্জনা কৰে যেন। জয়ন্ত তালুকদাৰ আৰু প্ৰতিভূ দত্তলৈ অশেষ ধন্যবাদেৰে।

(১) কলিতা হোটেল ! আচলতে কি আৰু হোটেল ? থানাখনৰ দেৱালৰ বাহিৰত কোনো মতে এচলীয়াকৈ ঘৰ এটা সাজি দুজোৰ চকী বেঞ্চৰ সৈতে হোটলখন খুলিছে ৷ থানাৰ পুলিছকেইজনৰ লগতে থানালৈ অহা দুই এজনে মাজে সময়ে চাহ একাপ, ৰুটি তৰকাৰি দুই প্লেট খায় ৷ দিনটোত বিক্ৰী বুলিবলৈ সিমানেই হয় ৷ পাছে আজি দুপৰীয়াৰে পৰা থানাত যেন মেলা লাগিছে ৷ থানালৈ ওপৰৱালা বিষয়াৰ গাড়ী আহিছে আৰু গৈছে ৷ দুজন বিষয়া দুপৰীয়াতে আহি থানাৰ ভিতৰত যি সোমালে ভিতৰতে আছে ৷ সেই বিষয়াসকল অহাৰ লগে লগে আহি থানত হাজিৰ হ’ল টি.ভি. ছেনেলৰ ৰিপোৰ্টাৰসকল ৷ অকল ৰিপোৰ্টাৰেই নে ? তেওঁলোকৰ লগত আহিছে কেমেৰামেন, ওপৰত এন্টেনা লগোৱা ও.বি. ভেনবোৰ ৷ তাৰোপৰি আছে উৎসুক জনতাৰ ভিৰ ৷

প্ৰথমে ‘‘আজি ইনকাম হ’ব !’’ বুলি উৎসাহিত হোৱা মহেশ কলিতাই চাহ গৰম কৰি কৰি, ৰুটি সেকি সেকি এটা সময়ত অতিস্থ হৈ গৈছে ৷

- ‘‘হেই .. আৰ নৰো দে , কোকাল বিহেই গেছি ! কি যি পাতছি এখান ! এহাতো নাযই , ঘুমবাও নৰা হ'লু ! হলাক বুলি আৰ চাহ বনেইয়ি থাকিম না!’’, মহেশ কলিতাই বিষোদগাৰ কৰিলে ৷

হোমগাৰ্ড কমল ঠাকুৰীয়াই ধমক দিলে, - " সিগলা বাদ দি , আজিই চাঞ্চ .. যিমান পাৰা থুপৰেই ল ! আৰু ইত্যেই চাইৰ কাপ ইস্পেচেল চাহ বনোও জল্দি , এচ পি চাৰোক লাগে !’’

(২) একে সময়তে থানাৰ ভিতৰত এছ.পি. ব্ৰজেন বৰুৱায়ো চিঞৰি উঠিল,

- ‘‘চাল্লা পাগল হৈ যাম ! আৰু নোৱাৰিছো ! একো নহয়ো, মানুহবোৰো নাযায়, শুবও নোৱাৰা হ’লো ৷ হ’ল বুলি আৰু কিমান ডিউটি কৰিম ?’’ 

== অপবিজ্ঞান মহাবিদ্যালয়ৰ আচাৰ্য্য==


ৰিফ্ৰিজাৰেটৰ বা ফ্ৰিজত থোৱা খাদ্যবস্তুৰ গুণাগুণ কম হৈ যায়, ফ্ৰিজৰ ভিতৰৰ বায়ুত থকা জলীয় ভাঁপখিনি গোট মাৰি যোৱা বাবে, পাৰ্চিয়েল প্ৰেচাৰ কমি ভিতৰখন শুকান হৈ পৰে আৰু ফলত ভিতৰত থকা খাদ্য বস্তুৰ পানীভাগ শুকাই যায়,(খাদ্যত থকা পানীখিনি বৰ দৰকাৰী বস্তু, সকলো দিশৰ পৰা), বহুদিন ফ্ৰীজত থাকি গেলি পঁচি যোৱা খাদ্যও দেখাত ভাল হৈ থকা যেন লাগে, কৃত্ৰিম পৰিবেশত বহুত অনাহুত অণুজীৱই বাঁহ লয়, বেছি ঠাণ্ডা বস্তু খালে দাঁতৰ লগতে আৰু বহু অংগৰ ক্ষতি হব পাৰে, পানী লগা জ্বৰ, কাঁহ হব পাৰে...ইত্যাদি। 

এইবোৰ সকলো মানি লব পাৰি, কিন্তু এইটো যুক্তি নোৱাৰিছোগৈ.....

"ফ্ৰিজত "ক্ল'ৰ' ফ্ল'ৰ' #কাৰ্বন# (বা চি এফ চি বা ফ্ৰিঅন)" নামৰ এবিধ গেচ ব্যৱহাৰ হয়, আৰু ভিতৰত থকা খাদ্য বস্তুৰ লগত সি মিহলি হয়। যি #কাৰ্বনক# আমি নিশ্বাসত সদায় বাহিৰ কৰি থাকো (কাৰ্বন ডাই অক্সাইড) ভাৱি চাওকচোন, সেই #কাৰ্বন# খালে আমাৰ দেহৰ কিমান ক্ষতি হব পাৰে"

এয়া হেনো এগৰাকী বিখ্যাত আচাৰ্যই এটা টিভি চেনেলত কোৱা কথা। পিছে মই নিজে দেখা নাই। আলোচনাত এজন সহকৰ্মীয়ে কোৱা হে শুনিছো, আলোচনাৰ খাতিৰত কথাখিনি আচাৰ্যই এনেকৈয়ে কৈছে বুলি ধৰি লৈছো, কাৰণ ইয়াৰ উদ্দেশ্য কোনো আচাৰ্যক সমালোচনা কৰা নহয়।