Monday, December 18, 2017

= মৃত্যুশৰ্য্যাত মোৰ বিবেক=

শ্মি ত্ৰিৱেদীৰ বহু কবিতা হোৱাটচএপত সন্ধালনিকৈ চলি আছে, লেখকৰ নাম নোলোৱাকৈ। এই লেখাটোও তেওৰ, মোৰ ওচৰলৈয়ো আহিছিল। তেওৰ পৰাই গম পালো এয়া তেওৰ লেখা।

কবিতাৰ ধৰ্ম, গুণ আদিৰ কথা নেজানো, কিনতু কবিতাটোৰ সৰলতাই মোক চুই গ'ল। হয়তো ইয়াত ৰূপকল্প, চিত্ৰকল্প নাই, নাই কঠিন শব্দৰ মায়াময় খেলা, কিন্তু বক্তব্য স্পষ্ট। হয়তো এক ডিকনষ্ট্ৰাকচন। যি হয় হওক বুলি অনুবাদ কৰি দিলো, কি হৈছে নেজানো।
কবিতাৰ কথা বাদ দিও, বক্তব্যৰ বাবেই এইটো লিখা গ্ৰহণযোগ্য হব বুলি ভাৱিছো।

Original By *Rashmi Trivedi *
Author of Woman everything will be fine!


মাজনিশা কেতিয়াবা উঠি
মই এন্ধাৰতে তাৰ কাষলে যাও,
নাকত হাত দি চাও,
উশাহ লৈছেনে নে নাই সি !
সি এটা নিশ্চিত মৃত্যুপথৰ পথিক,
দিনে, দিনে, ধীৰে, ধীৰে; মৃত্যুয়ে তাক গ্ৰাস কৰি আনে।
দামী ৰেষ্টুৰেণ্টখনৰ এসাজৰ দাম,
মই জানো, মোক ৰেষ্টুৰেণ্টৰ দুৱাৰ খুলি দিয়া
তজবজীয়া ল'ৰাটোৰ এমাহৰ 'ইনকাম'।
মুহুৰ্ততে যেতিয়া মই এই আপদীয়া চিন্তাটো দলিয়াই পেলাও,
সি আৰু অলপ মৰে।

= A Marigold Ode : (মনোজ নেওগৰ 'মাৰীগল্ডৰ কবিতা' ৰ ইংৰাজী অনুবাদ=



Words are riddles of a rootless forest …
Reverberations of foggy tranquillity..
In the last rendezvous –
when I searched the sack, asking “Did you bring me happiness?”  
I found a pack of marigold.

Even though I knew the answer- I asked -“for whom”
“In case I am hungry as I walk” – she smiled
Such a compelling smile!
…….
I don’t remember which story she wanted to tell in the tale of her quiet gaze …
There was a Magazine full of bullets in the sack;
Nah.. it was a pack of Marigold,
A heart-full of breath for a lucky one, among the millions of  hungry mouths,
No  .. Just a pack of marigold.

There was my love, there was your repugnance;
There was a joke life made on the helpless mass,
Not at all… there was a pack of marigold.
……….
In the name of a story,
Two marigold biscuits and a cup of tea;
A new found love of mine! 

(NB:- Marigold is a popular diet biscuit brand) 

Original By Manoj Neog 

=দীপ=



সমাজখনৰ এটা নিভৃত কোণত এটুকুৰা সৰু ঠাই, চাৰিওফালে এটা দ খাল খনা আছে। অৱশ্যে খালটো জঁপিয়াই ইপাৰ সিপাৰ হব পাৰি।

সেই দ্বীপটোতে মই থাকো, আৰু থাকে নিজৰ বুলি কিছুমান মানুহ, তাৰে কিছুমান সম্পৰ্কীয়, কিছুমান নহয়, কিছুমান ৰিয়েল, কিছু আকৌ ভাৰ্চুয়েলো। কিন্তু তেওলোকো মোৰ লগতে মোৰ দ্বীপটোতে থাকে।

দ্বীপটোৰ সিপাৰেও বহুত মানুহ থাকে, তেওলোকৰো একোটা দ্বীপ আছে। সিপাৰে থকা মানুহবোৰৰ বিশেষত্ব হ, মই সেই মানুহবোৰক কেতিয়াও বেয়া নেপাও, খং নকৰো, তেওলোকৰ ওচৰত অভিমানো নকৰো, দাবীও নজনাও....

আচলতে মই তেওলোকক ভালেই নেপাও, সঁচা কথা কবলৈ গ'লে!

অসুবিধা হয় মোৰ লগত মোৰ দ্বীপটোত থকা মানুহবোৰৰ। ভালে- বেয়াই মোক গ্ৰহণ কৰিব লাগে। মই ভাল পোৱা মতে কাম নহলে মোৰ অভিযোগ শুনিব লাগে। নানান সমস্যা। কিন্তু তাৰ বিনিময়ত তেওলোককো মই হাঁহিমুখে সহি যাও, ভাল পাও সহি। আৰু মোৰ খং কেৱল এইখিনি মানুহৰ ওপৰতহে উঠে, গালি শপনিও দিও, কাজিয়া কৰো। মুখ উফোন্দাই বহি থাকো।

তেওলোককে মই আচলতে ভাল পাও। মই ভাবিবই নোৱাৰো যে এইখিনি মানুহে কেতিয়াবা মোৰ অহিত চিন্তা কৰিব পাৰে।

পিছে সমস্যাটো হ, এই মানুহবোৰ একে ঠাইতে নেথাকে, খালটোৰ ইপাৰ সিপাৰ হৈ থাকে। নতুন মানুহ আহি থাকে, কিছুমান ওলাই গৈ থাকে। কেতিয়াবা ময়েই কিছুমানক মোৰ দ্বীপৰ পৰা নিৰ্বাসন দিও, তাৰ পাছত আৰু মই জীৱনত তেওলোকক কেতিয়াও বেয়া নেপাও, কেনেকৈ পাম? কাৰণ তেওলোকৰ প্ৰতি মোৰ ভালপোৱা শেষেই হৈ যায়, সিপাৰ হোৱাৰ লগে লগে।

কেতিয়াবা দুই এজন এনে মানুহ, যি চিৰকাল মোৰ লগত দ্বীপটোতে বাস কৰিব বুলি মই আশা কৰিছিলো, তেনে মানুহো হঠাৎ সিপাৰলে গুচি যায়। তেতিয়া অলপ কষ্ট হয়, ঘাঁ শুকাবলৈ সময় লাগে। কিন্তু এসময়ত শুকায় গৈ।

এই যে ইপাৰ সিপাৰ হৈ থকা কাৰবাৰটো, এইটো নিয়মেই নে ব্যতিক্ৰমেই বুজা কঠিন।

=অহেতুক চিন্তা=

পৃথিৱী পৰা ৩৭০০ আলোকবৰ্ষ দূৰত এটা দ্বিতাৰকা (মানে দুটা তৰাক প্ৰদক্ষিণ কৰা) গ্ৰহ এটা আৱিষ্কাৰ হৈছে, গ্ৰহটো সকলো ফালে জীৱনৰ বাবে উপযোগী, কিন্তু ই এটা বায়ৱীয় গ্ৰহহে- মানে বায়ুজাতীয় পদাৰ্থৰে গঠিত। কিন্তু তাৰ উপগ্ৰহবোৰ বসবাসৰ উপযোগী হোৱাৰ পূৰা সম্ভাৱনা আছে...


পিছে কথাটোত মই বৰ উৎসাহ নেপালো, কাৰণ

১। আমি আজি গম পাইছো যদিও, কেছটো ৩৭০০ বছৰৰ আগৰ, ইমানদিনে বা সেইটো কি হ'লগৈ।

২। তালৈ যাও বুলিলেও আমাৰ গতিৰে যাব লাগিলে ভালে কেইলাখ বছৰ লাগিব, ইমান দিন কোন জীয়াই থাকে?

৩। হাবল টেলিস্কোপত দেখা কথাহে, মানে ঠিক চকুৰে দেখা নহয়, এনেই আৰু পোহৰ তৰংগ আদি চাই কৰা অনুমান এটাহে। ইমান দূৰ গৈ আকৌ কথা বতৰাবোৰ নিমিলিলে ঘুৰি অহাও টান হব।

৪। যদি বসবাসৰ উপযোগীয়েই, তেনে তাত জীৱথকাৰ সম্ভাৱনাও আছে। বা ওচৰৰ পাজৰৰ বুদ্ধিমান প্ৰাণীয়ে তাত কলনি সজাৰো চান্স আছে। সিহঁতে আকৌ আমি গ'লে ভাল পাই নে নেপায়।

৫। যোৱা বাটত ব্লেক হ'ল, মহাজাগতিক ধুমুহা আদি থাকিবই নিশ্চয়, সেইবোৰে বা কি খেল দেখুৱাই। কেনেবাকৈ ব্লেকহ'লৰ প্ৰকোপত পৰি সময়বোৰ পিছুৱাই গ'লে মহা পয়মাল হব।

৬। ৩৭০০ আলোকবৰ্ষ বাদেই দিলো, কেনেবাকে এক আলোকবৰ্ষ মান দুৰলে যাব পাৰিলে আৰু তাৰ পৰা পৃথিৱীলৈ চাব পাৰিলে, মই নিজৰ এবছৰৰ আগৰ ৰূপত দেখা পাম, ১০ আলোকবৰ্ষ যাব পাৰিলে মোৰ দৰবছৰৰ আগৰ হেণ্ডচাম চেহেৰাটো... ৫০ মান যাব পাৰিলে দেখোন 'মাৰ-বাপেৰৰ বিয়া' ওলাই যাব।

তাৰ মানে সেইবোৰ নাইকিয়া হৈ যোৱা নাই, কেৱল আমি নেদেখাকৈহে আছো, ..মান অতীত বুলি কোনো বস্তুৱেই নাই... মানে ... ধুৰ..বাদ দিলো......বহুত হ'ল আৰু...

অপ্ৰত্যাশিত ভাৱে অফিচ বন্ধ হ'লে বৰ অসুবিধা। কাম নাইকিয়া হ'লে মগজটোৱে নলগা জেঙাত লাগি থাকিব খোজে।

= And They Found Phutuki ( মনোজ নেওগৰ "ফুটুকী ওলাল" কবিতাৰ অনুবাদ) =






From the rescue boat she saw her doll,
Hay and torn pieces of her mother’s old Chadar..
Floating in between sinking depths,
She made it herself,
Only friend she ever played with
.............

With her tiny hands, she clung to the doll close..
.............

When they pulled up the fishing net,
In a heap of water hyacinth
She looked like a pallid earthworm,
As sallow as a dead river dolphin.

.................

Don’t remember who screamed first..

Phu..tu.. ki...
My Phu..tu.. ki...

How can I wish them well,
When I know for sure,
They are not. ...

#########################

(NB:_ Phutuki is the name of the girl, who, while being rescued with her family during the devastating flood in an remote Assam Vilage, saw her doll floating in water, and she jumped to grab it. Her body was recovered few days back)

Chadar:- A part dress worn by Assamese women. Poetically sometimes it is used to represent the relationship between Mother and Child.





The Original by Manoj Neog



ফুটুকী ওলাল
___________________
ভূৰখনৰ ওপৰৰ পৰাই তাই দেখিছিল
খেৰৰ জুমুঠি ; মাকৰ ফটা চাদৰে মেৰাই
নিজহাতে সাজি লোৱা ওমলাৰ লগৰীজনী
ডুবু - ডুবুকৈ পানীয়েদি

.
........
পুতলাটি তাই বুকুৰ মাজত জোৰেৰে সাৱটি ধৰি আছে l
.
জালৰ মেৰত উঠি অহা
মেটেকা জোপোহাৰ সৈতে
কেঁচু বৰণৰ ঢেল্ ঢেলীয়া দেহটো
যেন এটি মৰা শিহু
.
প্ৰথম চিঞৰটো কোনে মাৰিছিল জানো
.
ফু.... টু.....কী
আমাৰ ফু...টু.....কী....
............................................
(
কিদৰে ক'ব পাৰি বানপীড়িত ৰাইজ কুশলে থাকক !! তেওঁলোক কুশলে নাই l )


=নিয়ম ভঙাৰ নিয়ম=

আমি বাৰু কাৰিকৰী মানুহ, আমি যিবোৰ কাম কৰো, সেইবোৰৰ সুফল বৰ বেছি মানুহে প্ৰত্যক্ষ ভাৱে নেপায়। হয়তো খুব কম সংখ্যক দুই এজনে পায়। আমাৰ কামবোৰৰ ফলাফলে মানুহক শাৰীৰিক আৰু বৈষয়িক সুখ প্ৰদান কৰে, সেইটোও বাৰু দৰকাৰী কামেই।

কিন্তু কলা বা আৰ্টৰ ক্ষেত্ৰখন বহুত বেছি বিশাল। কলাই মানুহক মানসিক তৃপ্তি দিয়াৰ লগতে বহুতো লোকক চিন্তা চৰ্চাৰ সুবিধা দিয়ে, জনমত গঢ়ি তোলে, সামগ্ৰিক ভাৱে এখন সমাজৰ চিন্তাধাৰা গঢ় দি পালন পোষণ কৰে, এক নিৰ্দিষ্ট গতি দিয়ে। কলাইহে জীৱনক পৰিপূৰ্ণ কৰি সম্পূৰ্ণ মানুহ কৰি গঢ়ি তুলিব পাৰে। এজন ভাল চিকিৎসকে যিমান মানুহক সু্স্থ কৰি তুলিব পাৰে, এজন ভাল সাহিত্যিকে তাতকৈ বহু হেজাৰ গুণ বেছি মানুহক সুখী কৰিব পাৰে।